அம்மாவின் கைகள்

ரவி ஒரு பெரிய ஐடி நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்தான். வேலை பளு அதிகம் என்பதால் அவன் எப்போதும் பிஸியாகவே இருந்தான். வீட்டிற்கு கூட அரிதாக தான் செல்வான்.

ஒருநாள் அவனுடைய அம்மா அவனை அழைத்து,
“இந்த வாரம் வீட்டுக்கு வர முடியுமா?” என்று கேட்டார்.

“அம்மா, வேலை ரொம்ப அதிகம். அடுத்த மாதம் கண்டிப்பா வரேன்,” என்று அவன் சொன்னான்.

அம்மா சிரித்துக் கொண்டு, “சரி பா, உன்னை பார்த்தாலே போதும்,” என்றார்.

சில நாட்கள் கழித்து, ரவிக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது. அம்மா உடல்நிலை சரியில்லாமல் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார். அவன் உடனே ஊருக்குப் புறப்பட்டான்.

மருத்துவமனையில் அம்மாவை பார்த்தபோது, அவளது கைகள் மிகவும் பலவீனமாக இருந்தது. அந்த கைகள்தான் அவனை குழந்தையாக இருந்தபோது தூக்கி வளர்த்தது என்று நினைத்தவுடன் ரவியின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

அம்மா மெதுவாக,
“நீ சாப்பிடுறியா பா?” என்று கேட்டார்.

அந்த ஒரு கேள்வி ரவியின் மனதை உடைத்தது. தனது வேலைக்காக குடும்பத்தை எவ்வளவு தூரம் விட்டு சென்றிருக்கிறான் என்று அவன் உணர்ந்தான்.

அந்த நாளுக்குப் பிறகு, ரவி எவ்வளவு பிஸியாக இருந்தாலும் வாரத்திற்கு ஒருமுறை வீட்டிற்கு செல்ல ஆரம்பித்தான்.

நேரத்தின் மதிப்பு

ஒரு கிராமத்தில் அருண் என்ற இளைஞன் இருந்தான். அவன் எப்போதும் “நாளைக்கு பண்ணலாம்” என்று வேலைகளை தள்ளிப் போடுவான்.

ஒருநாள் அவனுடைய தாத்தா அவனை அழைத்து ஒரு பழைய கடிகாரத்தை கொடுத்தார்.

“இந்த கடிகாரம் நிற்கும் நாளில், உன் வாழ்க்கையிலேயே முக்கியமான நேரம் முடிந்து விடும்,” என்றார்.

அந்த வார்த்தைகள் அருணை பயமுறுத்தின. அன்றிலிருந்து அவன் ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் பயனுள்ளதாக பயன்படுத்த ஆரம்பித்தான்.

பல ஆண்டுகள் கழித்து, அருண் ஒரு வெற்றிகரமான தொழிலதிபராக மாறினான். அப்போது தான் அவன் புரிந்துகொண்டான் — கடிகாரம் நிற்கவில்லை, ஆனால் காலம் மட்டும் யாருக்காகவும் காத்திருக்காது.

அப்பாவின் அமைதி

மீனா தனது அப்பா தன்னிடம் அதிகமாக பேசுவதில்லை என்று எப்போதும் வருந்துவாள்.

ஒருநாள் கல்லூரி கட்டணத்தை செலுத்த முடியாமல் அவள் கவலையில் இருந்தாள். அப்போது அவளது அப்பா அமைதியாக வந்து ஒரு கவரை கொடுத்தார்.

அதில் தேவையான பணம் இருந்தது.

“அப்பா, இந்த பணம் எங்கிருந்து?” என்று கேட்டாள்.

அவர் சிரித்துக் கொண்டு,
“நீ படிக்கணும் என்பதற்காக நான் வைத்திருந்த சேமிப்பு இது,” என்றார்.

அந்த நொடியில் மீனாவுக்கு புரிந்தது — சில அன்புகள் வார்த்தைகளால் அல்ல, தியாகங்களால் பேசப்படுகின்றன.

Conclusion

தமிழ் குறுங்கதைகள் வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்ல; அவை வாழ்க்கையின் உண்மைகளையும் உணர்வுகளையும் நமக்கு கற்றுத் தருகின்றன. சிறிய கதைகளில் பெரிய அர்த்தங்கள் மறைந்திருக்கின்றன.